ایدهی طراحی پارک، برگرفته از سازمان فضایی شهر تبریز در دوره قاجار است که تبریز را به مثابه شهری محصور، چندمرکزی و محلهمحور با دروازههای تعریفشده و سلسلهمراتب فضایی مشخص به تصویر میکشد. در این الگو، شهر نه بهصورت یک کل یکنواخت، بلکه بهعنوان مجموعهای از محلات مستقل اما پیوسته تعریف میشد که هر یک هویت، ورودی و مرز عملکردی مشخص داشتند. در باز تفسیر این الگو در مقیاس پارک شهری، ۸ دروازهی اصلی بهعنوان عناصر شاخص کالبدی و نمادین طراحی شدهاند که یادآور دروازههای تاریخی تبریز در دوران قاجار هستند. این دروازهها نه صرفاً بهعنوان ورودیهای فیزیکی، بلکه بهمثابه نقاط گذار معنایی عمل میکنند؛ جایی که بازدیدکننده از یک پهنهی فعالیتی به پهنهای دیگر وارد میشود و تغییر فضا، ریتم، مقیاس و کارکرد را بهصورت ملموس تجربه میکند.