
خانه ها به عنوان مهمترین فضای زندگی انسان بازتابنده ی ارزش ها و ایده های انسان اند، از این رو نقش مهمی را در ادراک و فهم انسان از محیط پیرامونش دارند(قره بگلو و رشاد، 1400). مطالعات متعدد پیرامون خانه های سنتی ایران نیز نشان داده است که این خانه ها براساس نیازهای فردی و اجتماعی انسان ساخته شده، منطبق بر ذهنیات ساکنینش بوده و تنها مکانی است که اولین تجربیات بشر هم در خلوت و هم در تعاملات با فضا شکل می گیرد(شهبازی و لطفی،1397).
از اواسط دوره ی قاجار تا دهه ی اول حکومت پهلوی، بخشی از معماری معاصر ایران ، دستخوش تغییرات دوران مدرنیته قرار گرفته است. به مرور زمان، فرم ها و اشکال مدرن، سلسله مراتب فضایی خانه ها و کالبدشان را تحت تاثیر قرار داده و سبکی تلفیقی به وجود آورده است. حفظ و نگه داری از ارزش های معماری دوره های مختلف از جمله اقداماتی است در راستای حفظ تاریخ شفاهی یک منطقه ی شهری برای نسل های آینده ی خود، بازگویی عینی از آنچه که بوده و بر جای مانده است.