مطالعات " طراحی پارک گردشگری حاشیه پل های تاریخی خداآفرین"

توریسم فرهنگی و بطورکلی صنعت جهانگردی مضافا بر این که یک معقوله روحی، روانی و فرهنگی به شمار می رود متناسب با سیستم های مختلف با ایجاد عوامل جذب توریسم یک فعالیت اقتصادی سودآور بوده و امروزه سومین صنعت پردرآمد دنیا محسوب می گردد(لطفی و قاسمی،1389). توریست فرهنگی اشخاصی هستند که برای دیدن تمام یا بخشی از آثار تاریخی، هنری، علمی، شکل زندگی، صنایع دستی، سوغاتی های جوامع، مذهب، طبقه و آداب و رسوم به سفر می پردازند و در حال حاضر به سمت و سوی تجربه فرهنگ دیگر ملت ها سوق پیدا کرده اند (گیل،1999). امروزه گرچه رویکردهای فرهنگی در مطالعات مرزی چندان مرسوم نیستند و شاید تا حدودی به این دلیل باشد که پژوهشگران تصور می کنند هر آنچه ممکن است در مورد سرحدات و مرزها ارزش گفتن داشته باشد، گفته شده است اما باید اذعان داشت که مرزها هنوز هم نقش بسیار مهمی در تعیین زندگی انسان ایفا می کنند(مویر،1379).

آمایش مناطق مرزی در ایران، به دلیل وجود مرزهای طولانی و قرارگیری بیش از نیمی از استانهای کشور در مرزهای بین المللی با کشورهای همجوار، از جایگاه ویژه ای در نظام برنامه ریزی کشور برخوردار است(پیشگاهی فرد،1388). از همین رو؛ مناطق مرزی مکان های منحصر به فردی هستند که تئوریها و الگوهایی که برای طرح های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و جغرافیایی به کار می روند در بیشتر مناطق از توجیه کافی برخوردار هستند. این برنامه ریزی به شدت نیازمند بذل توجه ویژه است و یکی از برنامه ها اهمیت دادن به مشارکت و همکاری در گذرگاه های مرزی برای رشد و توسعه صنعت گردشگری است. حیطه عمل گردشگری در مناطق مرزی گسترده است و بسیاری از معروفترین جاذبه های گردشگری کاملاً منطبق با مرزها می باشند. گسترش گردشگری در این مناطق به عنوان فرصتی تلقی می شود که تا قبل از این مناطق داخلی کشور این فرصت ها را از آن خود کرده بودند. در این بین گذرگاه های مشارکت مرزی با ادبیات مشترک توسعه می تواند منابع اعتباری هر دو سوی مرز را سامان ببخشد و رسانه های اطلاع رسانی در امتداد مرزهای ملی با انتشار تلاش های مشترک دو کشور به شکل گسترده در میان مخاطبین در تمام نقاط بر کارایی اقدامات توسعه ای بی فزایند(لطفی، 1388).